Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Eveline Gelderman

Eveline Gelderman

27/1/2011 - Nieuwe baan

De wekker gaat en ik trek één ooglid langzaam omhoog.

05:00

Ik trek de deken over mijn hoofd. Heb ik geen hoofdpijn? Ik leg mijn hand op mijn voorhoofd. Volgens mij heb ik griep. Nu ik erover nadenk, ik heb ook buikpijn. Een soort nerveus, misselijkmakende buikpijn. Ineens voel ik een andere arm om mijn middel heen.

"Zal ik koffie voor je maken?"

"Volgens mij ben ik ziek" antwoord ik.

Ik krijg geen antwoord, alleen een soort vaag gegrinnik.

"Ga er maar uit lieverd, dan maak ik koffie. Het komt allemaal goed!"

Ik slinger mijn benen uit mijn bed en wrijf door mijn ogen. Het is maandag en het is mijn eerste werkdag en ik ben al een paar dagen dóódnerveus.

Eigenlijk is dit mijn eerste echte baan, geen bijbaantje of een stageplek maar een echte baan. Niet fulltime natuurlijk want ik moet eerst afstuderen, maar toch. Voor 15 uur per week heb ik een echte baan op een woongroep voor meervoudig verstandelijk gehandicapten op de Losserhof in Enschede. Ik was dolblij toen ik aangenomen was, maar ik kon nog niet meteen beginnen. Aan het begin vond ik dat heel jammer, maar daarna was het eigenlijk ook wel fijn. Ik heb een baan, en die begint pas over twee weken, over tien dagen, over een week. Tot vandaag. Vandaag duurt het niet meer tien dagen of een hele week, nee vandaag moet ik er echt naartoe. En ik vind het doodeng. Maar dat had ik al gezegd.
Ik trek makkelijke kleding aan, smeer weinig make-up op en smeer een beetje wax door mijn haar. Al met al duurt het gesmeer tien minuten en ik zit om half 6 beneden met mijn lief aan de koffie.

"Hoelaat is het?"

"Lieverd, je hebt nog een halfuur. Ga nou even rustig zitten en drink je koffie op"

Ik zak weer naar achteren.

"Ik moet de scooter alvast buiten zetten! Straks lukt het niet, en dan kom ik te laat!"

"Oke, kom maar. Ik help je wel."

Mijn lief krijgt echt crisis-punten.

Samen duwen we de scooter de schuur uit en ik word nog zenuwachtiger. Het is al een hele tijd geleden dat ik op mijn horloge heb gekeken en nerveus trek ik mijn mouw omhoog. 5 over half 6. Goh, die scooter hadden we best snel buiten.

We lopen weer naar binnen en kijken Hart van Nederland van de vorige avond. Wat een flutnieuws. Hoe laat is het?

Als het dan eindelijk tijd is om te gaan begin ik trillend mijn jas aan te trekken. Normaal ben ik echt niet zo'n zenuwpees, maar ik heb gewoon echt een hekel aan eerste werkdagen. En dan ook nog met de scooter, en dan ook nog door het donker, en dan... Nou ja, je snapt het wel. Het is gewoon spannend.

Ik bind mijn sjaal om, doe een extra trui een en pak mijn jas. "Hoe laat is het?"

"Je bent precies op tijd" antwoord mijn geliefde

"Dat vroeg ik toch niet!"

Ik begin mijn jas en mijn trui omhoog te trekken om een glimp op te vangen van mijn horloge. Oh, ik ben inderdaad precies op tijd. Nou, das mooi.

"Het komt allemaal goed"

Hij heeft makkelijk praten, denk ik bij mezelf. Hij werkt al vier jaar op dezelfde groep. Hij kent al zijn bewoners al. Oke, het is daarnaast ook wel lief dat hij het zegt. En dat hij om half 6 uit bed gaat. En koffie voor me maakt en de scooter naar buiten sleept.
Maar ja, dat bedenk ik me allemaal pas als ik halverwege Losser ben.

Ik stap op de scooter en mn lief staat naast me en geeft me nog een kus.

"Tot vanmiddag lieverd, probeer ook te genieten hé?"

Genieten. Okee, ja genieten.

Zodra ik op de scooter zit schrik ik ineens. Hoelang heb ik daar nog gestaan? Ik stop op de hoek en trek mijn handschoen uit, mijn jas omhoog. Hoe laat is het?

Oh, dat gesprek duurde maar 2 minuten. Ik ben echt mooi op tijd. Een beetje te vroeg zelfs.

Wat als er nog niemand is? Moet ik weer terug naar huis? Nee, dan kan ik daar wel wachten.

Zucht.

Ik ben onderweg.

Aangekomen bij de Losserhof wordt ik vrolijk begroet, krijg een kop koffie aangeboden en bemoedigende woorden van mijn nieuwe collega's over een spanning op een eerste werkdag.

Ik adem opgelucht uit terwijl ik een slok koffie neem.

Mijn eerste werkdag is begonnen, en het voelt allemaal best goed aan.

Reacties (0) :: Plaats een reactie! :: Permanente Link

7/12/2010 - Huiswerk

Ik scheurde een vel papier af en begon de cijfers onder elkaar te zetten. Zo. Zo zou het moeten werken. Ik voelde me meteen een stuk beter nu ik wist dat ik morgen een goed in elkaar gedraaide planning had. Ik hoefde me nergens meer druk om te maken, want morgen zou ik een goede, geplande start maken.

Toen ik savonds onder mijn deken kroop zette ik de wekker op het vastgestelde, geplande tijdstip. Ik glimlachte naar mijn telefoon. Op deze manier ging het allemaal lukken! En met een glimlach gaf ik mijn lief een kus op zijn neus.

"Weltrusten lieverd"

En ik draaide me om.

De volgende dag was er van die glimlach weinig over toen mijn wekker zoals hij beloofd had begon te zingen om 9 uur.

Hoe kon het nu al 9 uur zijn? Die hoofdpijn van gisteravond was nog niet weg en ik was ook nog steeds moe! Dit kon NIET kloppen!

Ik keek op mijn wekkerradio, op mijn horloge en op de telefoon van mijn lief maar mijn telefoon haalde geen geintje met me uit. Het was echt 9 uur.

Ach, één keer snoezen kon vast geen kwaad. Het was nog hardstikke vroeg en ik had nog de héle dag! 9 uur was natuurlijk ook een soort van richtlijn.

Tevreden met dit besluit draaide ik me om en voelde me erg verstoord toen mijn telefoon tien minuten later alweer begon. Ik herhaalde het ritueel nog zo'n vier keer en toen liep het langzaam tegen tien uur.

Mijn lief keek me aan en zei "Zullen we samen koffie drinken beneden?"

"Ja gezellig!"

"Hoelaat moet je eigenlijk beginnen vandaag?" vroeg ik meteen daarna.

"Pas om 13:00!"

En toen begon het toch wat te knagen. Terwijl ik mijn bonten (nep natuurlijk) sloffen aantrok, vroeg ik mezelf af of ik dan echt zo sterk kon zijn en mezelf al voor 13:00 naar boven zou kunnen slepen om met mijn huiswerk aan de gang te gaan.

"Tuurlijk" zei ik vermanend tegen mezelf. "We drinken gewoon koffie, en ik eet mijn yoghurt, dat zou ik anders ook gedaan hebben, en dan ga ik gewoon aan het werk!"

En daar zaten we.

Allebei in onze pyama, met onze sloffen aan voor de televisie. We hadden ons ontbijt al op en waren druk bezig met kopje koffie nummer, euhm.., nou ja in ieder geval niet de eerste. We waren zo dom geweest om tijdens het ontbijt onze favoriete serie aan te zetten en hadden dit proces verlengd door niet na één aflevering aan de gang te gaan maar er telkens nog een te kijken. En nu was het al 12 uur. Mijn lief moest zo naar zijn werk en ik zat daar maar.

Het is geen fabeltje dat het lastig is om thuis te werken na drie maanden stage. Tijdens mijn stage stond ik elke dag om half 6 op en kwam ik savonds niet voor half 8 thuis. En nu moet ik al die verloren slaap-uren inhalen en ik kan me gewoon nergens toezetten. Ik geef me er maar een beetje aan toe, maar zoveel als vandaag was natuurlijk niet helemaal de bedoeling. Ik heb namelijk genoeg te doen met bergen huiswerk.

Ik durfde niet eens meer naar de planning te kijken, en ben maar gewoon wat begonnen.

Maar ja.

Die schade haal ik natuurlijk niet meer in.

En nu heb ik net een hele nieuwe planning gemaakt.

Voor morgen.

Écht!

Ik weet nu bijna zeker dat het morgen wél gaat lukken, aangezien mijn lief dan al om half 8 naar een cursusdag moet. Drie keer raden hoelaat mijn planning begint...

Reacties (0) :: Plaats een reactie! :: Permanente Link

4/11/2010 - Getrouwd zijn

De bomen flitsen aan me voorbij en de regen slaat tegen de ruiten van de trein. Maar toch staat er een dromerige glimlach op mijn gezicht als ik naar buiten kijk.

De dag zit erop en ik ben onderweg naar huis waar mijn man op me zit te wachten met het eten.

Mijn man.

Mijn MAN!

Ik kan dat gewoon zeggen nu, en het voelt nog steeds wat onwennig waardoor ik af en toe die benoeming ontwijk en mijn man gewoon bij zijn naam noem. Maar ja, dat is natuurlijk best raar als diegene niet eens weet wie dat is waardoor je alsnog moet uitleggen dat dat dus je man is. Daarom gebruik ik hem nu zo vaak mogelijk, zodat ik er des te eerder aan wen. Deze week zijn we vijf maanden getrouwd en ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld.

Ik geniet van zijn aanwezigheid maar vooral van het feit van zijn aanwezigheid. We hoeven onze agenda's niet meer te pakken voordat we een datum prikken want we wonen gewoon bij elkaar.

Als ik smorgens wakker wordt, is hij de eerste die ik zie en als ik savonds mijn deken over mijn hoofd trek is hij de laatste die ik gedag kus.

Het geluk lijkt geen einde te kennen en alles gaat goed.

Tot afgelopen zaterdag. We zitten in de auto onderweg naar mijn jarige broer een beetje gelukkig te zijn, en er is geen vuiltje aan de lucht.

Althans, dat dacht ik dan.

Ineens slaakt mijn lief een kreet uit het niets en hij zit als gebiologeerd naar zijn hand te kijken.

Zijn rechterhand..... is leeg. Daar waar ik op 4 juni de ring aan zijn vinger schoof, kijk ik nu even gebiologeerd naar zijn lege vinger als hij.

Zijn trouwring zit er niet meer aan.

Mijn man hapt naar adem en zegt: 'Waar is mijn ring?'

Mijn moeder, die voorin naast mijn vader zit kijkt verschrikt om, en ook mijn vader draait zich al rijdend vervaarlijk naar zijn nieuwe schoonzoon om.

Alle vier zijn we stil en kijken we naar de hand van mijn echtgenoot.

Ik knipper even met mijn ogen en kijk dan weer, maar er zit nog steeds niets.

Alsof we even op pauze hebben gestaan en daarna de verloren tijd in moeten halen gaan we ineens in fast forward op zoek naar de ring. Alles wordt tijdens het rijden overhoop gehaald maar nergens zien we het mooie glimmende stukje edelstaal liggen. We besluiten dat we bij aankomst moeten kijken of we hem zien en dat hij waarschijnlijk wel thuis zal liggen. Onzeker glimlachen we naar elkaar en mijn lief pakt mijn geringde hand.

'Dit is nu gewoon de ring van ons samen' zeg ik, terwijl hij over het staal van mijn trouwring wrijft.

We kijken naar buiten en voelen ons een beetje vreemd.

Het is maar een stukje staal.

'We kopen anders gewoon een nieuwe joh' zeg ik om hem op te vrolijken.

Maar hij lijkt er niet geruster op.

Bij aankomst kijken we nogmaals de hele auto door, maar nergens is een spoor van de ring. Ook weten we allebei niet meer wanneer hij hem voor het laatst nog droeg.

De volgende dag verblijd onze schoonzus ons met het nieuws dat ze de ring de dag ervoor nog bij mijn lief om zijn vinger zag. Dus hij moet hem smorgens verloren zijn.

We krijgen weer een beetje hoop, en halen ons hele huis overhoop. Nergens is een spoor van de ring, en we beginnen allebei te twijfelen of hij uberhaupt wel een ring heeft gehad.

Een paar dagen later, ik betrap mijn lief erop dat hij af en toe afwezig over zijn lege ringvinger wrijft, wil ik net gaan douchen als ik ineens een lampje boven mn hoofd krijg.

Zo'n idee-lampje die Willie Wortel uit de Donald Duck ook altijd had.

Ik duik op mn knieeen en kijk onder de kast van de douche.

Ik knijp mn ogen heel stijf dicht en denk bij mezelf

"Als hij er niet ligt, is het niet erg. Als hij er niet ligt, is het niet erg Als hij er niet...."

HIJ LIGT ER!!!

In al zijn glorie ligt hij heel vredig helemaal in het verste hoekje onder de kast.

Alsof er niets gebeurt is.

Ik grijp hem en heb geloof ik nog nooit zo hard geglimlacht.

Ik ren met twee treden tegelijk de zoldertrap op en ruk de deur van de zolderkamer open waar mijn lief met een boze blik op zijn gezicht een spelletje aan het doen is.

Hij gaat er helemaal in op en kijkt niet op.

Ik schreeuw: 'IK HEB HEM!!!'

Verstoord kijkt mijn echtgenoot op en tuurt naar het voorwerp wat ik in mn hand houdt.

Zijn blik veranderd.

Zijn frons verdwijnt.

Langzaam, heel langzaam vernauwen zijn ogen zich en verschijnt er een enorm brede glimlach op zijn gezicht.

'Is dat....?' hij kijkt me vragend aan.

Ik knik en lach.

Ik ren naar hem toe en pak zijn hand en schuif de ring op de plaats waar hij hoort.

Mijn man pakt me vast en geeft me een kus.

We zijn weer getrouwd, en het voelt beter dan ooit.

Reacties (0) :: Plaats een reactie! :: Permanente Link

4/11/2010 - Dieet

Ik houd mijn adem in en doe een stap naar voren. Het gladde oppervlak voelt koud aan, maar ik blijf staan met mn ogen dicht. De adem ontsnapt aan mijn mond, en ik doe mijn ogen open.

Ik kijk naar beneden en zie de rode neonletters voor mijn ogen.

Is er wat af?

Er is wat af!

Of toch niet. De weegschaal begint na te denken en besluit dat ik toch op een ander gewicht ben uitgekomen dan dat hij in eerste instantie dacht.

Nu ben ik niet meer afgevallen.

Dit is erg verwarrend, dus ik besluit om het ritueel nogmaals te herhalen en als ik dan mn ogen opendoe weet de weegschaal het zeker. En dat betekend dat ik wel ben afgevallen!

Manlief wordt erbij gehaald en hij begint een beetje te lachen. Oke, oke ik weet wel dat een halve kilo nou niet de hele wereld is, maar het is toch een begin?

Manlief aait me weer eens over mijn pony en glimlacht me toe. Hij vind me natuurlijk prachtig zoals ik ben, maar ja. Dat behoort ook tot zijn takenpakket als mijn echtgenoot.

Sinds afgelopen dinsdag ben ik begonnen met een heus dieet. Ik heb wel eerder dieeten gevolgd, maar eigenlijk altijd een beetje de zelfbedachte dieeten.

'Vanaf morgen geen snoep, koek en chips meer' en dat hield ik dan een week vol en dan was ik er klaar mee om op een wortel te kouwen terwijl mijn lief naast me zat met een pot vol met snoepjes. Van die Sonja Bakker dieten vind ik echt veel te moeilijk door alle boodschappen die je wekelijks van haar in huis moet halen waarna je de helft weg kan gooien omdat je nu eenmaal mar 1 biscuitje mocht van dat hele pak, en een halve banaan van de hele tros.

Maar dit werkt een stuk beter. Het is een echt dieet met maaltijdvervangers, verantwoorde tussendoortjes en een overdosis aan water. Ik loop ook een stuk meer, om al dat water weer te lozen in het toilet. Serieus, ik hoor mezelf gewoon klotsen als ik loop. Verdere smeuige details houd ik natuurlijk voor me zodat je rustig verder kunt lezen.

In mijn droomwereld ben ik die overtollige kilo's natuurlijk al kwijt en loop ik net als Kate Moss rond te paraderen in een superstrakke skinny met enorme palen eronder. Want over een maand of 2 ben ik natuurlijk ook ineens een halve meter langer. (Hm, zouden daar ook dieeten voor zijn? Want dan doe ik dat er direct bij...)

Als ik dan ontwaak en met een harde plof weer in mijn bureaustoel beland bedenk ik me dat ik er eigenlijk vooral op uit ben om mezelf smorgens in de spiegel aan te kijken en te denken: 'Die Kate Moss kan nog een puntje aan jou zuigen...'

Reacties (0) :: Plaats een reactie! :: Permanente Link

27/10/2010 - Kleding..

Het gebeurde heel plotseling. In eerste instantie geloofde ik niet eens dat het echt gebeurde, en ik heb dan ook een tijdje met open mond staan kijken. Nadat ik mijn mond weer kon sluiten, opende ik hem meteen weer om een enorme schreeuw richting mijn man te slaken. Mijn kledingkast is ingestort. Gewoon zomaar, ingestort. De stang waar ik al mijn mooie jurkjes, jasjes en broeken zorgvuldig op heb gehangen bevond zich op de bodem van mijn kledingkast. Met daar bovenop uiteraard de hele berg met kleding die er in eerste instantie aanhing. Nu weet ik wel van mijzelf dat ik niet altijd heel netjes te werk ga en ik me wel prettig voel bij het motto 'als er nog ruimte is, dan past er nog meer in..' maar blijkbaar dacht mijn kast hier heel anders over. Nu blijkt de kast er ook voor gekozen te hebben om niet zomaar kapot te gaan en in te storten, maar ook gewoon allerlei haakjes te laten afsterven in het proces. Een grote chaos, dat kan ik je verzekeren. Huilend stond ik met een Ikea-schroefje in mn hand. Manlief stond er even radeloos bij als ik, maar dat had denk ik meer te maken met mijn al eerder genoemde schreeuw-moment. Volgens hem kon het allemaal best gemaakt worden en aaide me zo eens even liefdevol over mijn pony. Maar omdat het inmiddels toch al aardig tegen bedtijd aanliep, was ik zeker niet van plan om nu die strijd met mijn kast aan te gaan. Uiteindelijk hervond ik mezelf weer en heb ik al mijn kleding in stapeltjes onderin de kast gelegd en op dat moment vond ik het ontzettend vindingrijk van mijzelf. Ik zeg nadrukkelijk op dat moment, want uiteraard kan ik me in die gelukkige gedachte totaal niet weervinden. Aangezien mijn kledingkast qua kleur niet echt heel veelzijdig is, is het smorgens een drama om dat ene zwarte shirtje terug te vinden in de berg met zwarte kleding. Elke morgen sta ik weer voor de kledingkast in mijn pyama en dan voel ik de moed in mijn pantoffels zakken. Met een diepe zucht stort ik me dan weer in de kast, gooi het een na het andere shirtje richting mijn slapende lief, en nadat ik hem bedolven heb onder een enorme berg kleding vind ik dan eindelijk dat ene shirtje. En, geloof me, dat is het gunstige scenario. Want het kan ook gebeuren dat je dat ene shirtje dus gewoon niet terug vind in die hele berg. Dit is ook precies de reden dat ik me verre houd van uitverkooptafels bij The Sting of de H&M. Ik voel dan een onverklaarbare agressie-aanval in me opkomen waarna ik alleen nog maar zin heb om alles, inclusief de kast want ik neem het hem toch een beetje kwalijk, uit het raam te gooien en gewoon in mijn pyama naar het werk te gaan. Gelukkig heeft mijn lief beloofd om de kast toe te takelen met allerlei schroeven en toeters en bellen waar ik erg over te spreken ben dus ik zie licht aan het einde van de donkere tunnel. Nu kan ik alleen nog maar dromen van een ordelijke kledingkast en het geluid van hangertjes die langzaam over een stalen buis heen en weer glijden.
Reacties (0) :: Plaats een reactie! :: Permanente Link

Over mij

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief